Meditatiemoment

Op woensdagavond 20 maart is er om 20.00 uur weer een meditatiemoment in de St. Lambertuskerk. Na een hele dag haasten en presteren, gunnen wij u een half uurtje rust in een prettige sfeer om echt even uit het dagritme te kunnen stappen, om even te bezinnen en met muziek en inspirerende teksten, echt tot rust te komen. Het thema van deze bijeenkomst is ‘Waarom is er lijden en dood?’ We komen tot rust met stilte en muziek, met oude en nieuwe teksten. Zo sluiten we een hectische dag af en richten we ons op de nacht en de volgende dag. Het gaat dan over verleden, heden en toekomst. Weet u van harte welkom om samen even stil te staan en de tijd even stil te zetten.

Muziek in de kerk

Op zaterdag 16 maart was er weer een concert rondom het nieuwe orgel in de St. Lambertuskerk. Een concert wat was opgebouwd met verschillende verrassende combinaties en dat helemaal in het teken stond van de lente. Uiteraard was de start ‘de lente’ uit de vier jaargetijden van Vivaldi, gespeeld door Natalia Kinzerskaya op het grote orgel. Vervolgens was de combinatie muziek, tekst en beeld gemaakt. Drie korte werken van Tchaokovsky, ‘maart, april en mei’ geheten, werden gespeeld door Natalia op de piano, terwijl Herman Voss de bijpassende gedichten voorlas en op de breedbeeldtelevisie prachtige bijbehorende beelden te zien waren. Voor de zang was de combinatie Saskia van Stroe met Natalia gemaakt. Saskia zong vol overgave ‘Stay with me till the morning’, het mooie lied ‘The Rose’ en ‘Place to hide’. Een derde combinatie werd gelegd met een jong talent. De 9-jarige Steffie Kiestra speelde solo op de piano, maar ook twee vrolijke stukken samen met Natalia. Met een aria uit de Matheus passion, gespeeld door Natalia op het grote orgel, werd componist en organist Wout Kalkman herdacht, die enkele weken geleden is overleden. Het is ‘zijn’ orgel wat van Oosterhout naar Engelen is gekomen en hij is ook de initiatiefnemer van de orgelconcerten en was daarin steeds één van de hoofdrolspelers. Natalia sloot het concert af met in stuk van Chopin waarin haar kwaliteiten als pianiste nogmaals bijzonder hoorbaar waren. Ruim 40 bezoekers genoten van een mooi, zeer gevarieerde concert en gingen na afloop voldaan huiswaarts. De organisatie kan terugzien op een geslaagde avond.

Hulp aan India

Ieder jaar voert de Nederlandse katholieke gemeenschap tijdens de vastenperiode actie voor mensen over de gehele wereld die leven onder moeilijke omstandigheden. Dat doen we, omdat we geloven dat ieder mens waardevol is en omdat we vinden dat we best iets van onze rijkdom kunnen delen. Dit jaar ondersteunen de Norbertijner parochies weer een project in India. Inkomsten genereren De dorpen Paraswara, Jamtara en Saliwada liggen in de deelstaat Madhya Pradesh. De bewoners beschikken over onvoldoende financiële middelen om verbetering aan te brengen in hun leefomstandigheden. De inkomsten die verkregen worden uit seizoensarbeid en als dagloner zijn minimaal. Ze kunnen er nauwelijks van rondkomen en er zijn geen financiële middelen om inkomens genererende activiteiten te ontplooien. Ook is er veel analfabetisme zodat men alleen maar de laagstbetaalde banen krijgt. Om de economische omstandigheden van 84 families te verbeteren worden er middelen ter beschikking gesteld, Hierover is overleg geweest met de bewoners om te weten wat de mogelijkheden zijn en waar hun interesses liggen. Daaruit is voortgekomen dat 4 families hulp krijgen bij het opzetten van een groentewinkeltje, kosten € 1500,00, 2 families krijgen hulp bij het opzetten van een slagerij (€ 800,00), 30 vrouwen gaan kaarslontjes maken voor de verkoop (€ 1470,00), 30 landbouwers worden voorzien van zaden en mest (€ 1495,00), 15 families krijgen ieder 2 geiten (€ 2400,00) en 3 families gaan bakstenen maken (€ 2200,00). Om een optimaal resultaat te behalen worden de families begeleid in het opzetten van deze activiteiten. Meedoen Uw financiële bijdrage kunt u storten op bankrekening NL18RABO0120110660 van Stichting Solidair met India o.v.v. Vastenactie met vermelding projectnummer 401225. Uw gift wordt door vastenactie met 50% verhoogd! U kunt ook meedoen aan de extra collecte op palmzondag in de kerk.

Waarom is er lijden en dood

‘Iemand die door zijn lijden en dood betekenis heeft gegeven aan ons leven.’ Het is een zin die ik niet onmiddellijk begrijp: lijden en dood zijn nu eenmaal geen processen die we als bijzonder zinvol ervaren. Eerder het tegendeel is het geval: lijden en dood verwijzen naar de absurditeit van ons leven, naar het gemis aan zin en betekenis. Zomaar zeggen dat lijden zin heeft, lijkt daarom op zijn minst een nogal dwaze uitspraak. Stel, je hebt een levensbedreigende ziekte onder de leden, of er is iemand gestorven, heel dicht bij je: wanneer iemand je dan wil troosten met de opmerking, dat lijden iets goeds in zich heeft, dat zelfs het grootste lijden zin heeft, dus ook jouw lijden, dan voel je je op zijn minst niet serieus genomen. Lijden en dood verwijzen nu eenmaal naar betekenisloze dimensies in het leven. Ze staan voor verlies, voor de zwarte en donkere dagen die zich aan een mens voor kunnen doen, voor eindeloos verdriet. Wie jou wil wijsmaken dat jouw verdriet en het verlies dat zich in jouw leven voordoet, licht in zich draagt, dat het ronduit zinvolle processen zijn waar je even door heen moet, zo iemand weigert zich echt om je te bekommeren. Bij zo iemand ervaar je vals medelijden, valse troost. Natuurlijk weten we dat ons leven niet volledig maakbaar is, dat bijna ieder leven getekend wordt door lijden, door verlies, door dood. Maar dat betekent niet dat we zin en betekenis gaan toekennen aan dat lijden. Het betekent eerder dat we aannemen dat we het moeten doorstaan wanneer het zich voordoet. Lijden hoort er dus bij, maar niet omdat we het met graagte beleven of er op voorhand de zin van inzien. Integendeel. We verdragen het. En we aanvaarden dat we elkaar daarin ondersteunen. Zoveel mogelijk. Het lijden van de ander doet een appel op ons, het roept ons op er niet aan voorbij te gaan. Verdriet delen, weten we, maakt het verdriet lichter. Zo kunnen we er wel wat betekenis aan hechten: het lijden van een ander roept ons op er voor die ander te zijn. Daarmee zeggen we niet dat het lijden van die ander zinvol is, maar wel dat het ons gelegenheid geeft om betekenisvol voor die ander te zijn. Echt mededogen vraagt daarbij dat we het lijden ernstig nemen; dat we de zinloosheid en de heftigheid van het verdriet echt onder ogen zien. In de zin dat we ons voor kunnen stellen dat het ook ons zou kunnen overkomen. In die erkenning dat het lijden van die ander ook ons zou kunnen overkomen, dat ook wij kwetsbare mensen zijn, schuilt de kern: ik steun jou vanuit het besef dat ook ik kwetsbaar ben, ik voel oprecht met je mee. Jouw verdriet en jouw lijden doen ook mij wat. Het raakt me omdat ik herken wat jou nu overkomt. Erkennen dat ook je eigen leven zwaarte kent, dat we soms simpelweg bezig zijn met overleven, met door de dag heen zien te komen, valt niet mee. Heel vaak vertonen we een soort imponeergedrag waarmee we duidelijk proberen te maken dat niets ons kan raken, dat we de wedstrijd van het leven op een geweldige manier doorstaan, dat ons leven enorm geslaagd is. In die zin doen we ons aan elkaar vaak voor als onkwetsbaar en zullen we in antwoord op de vraag hoe het met ons gaat, bijna vanzelfsprekend zeggen dat alles ok is; dat we alles onder controle hebben. Natuurlijk weten degenen die ons het meest nabij zijn wel beter, maar voor mensen wat verder weg, doen we ons vooral voor als enorm succesvolle personen die alles voor elkaar hebben. Anders ben je in onze samenleving al snel een loser. Zo leggen we zonder dat we het in de gaten hebben een schil van onaanraakbaarheid om ons heen. Die maakt dat we soms echt alleen blijven met ons verdriet, dat we het niet gemakkelijk meer kunnen delen. Die schijn van onkwetsbaarheid die we met elkaar in stand houden leidt gemakkelijk tot kilte in de samenleving. Tot vormen van onbarmhartigheid en uitsluiting: van degenen die het niet maken, die geen succes hebben, die door ziekte en omstandigheden en soms door eigen schuld aan de onderkant van de samenleving zijn beland. Als we iets kunnen leren van de verhalen die ons zijn overgeleverd, is het wel dat beproevingen erbij horen. Dat zelfs de grootsten onder ons kwetsbaar zijn. Dat we allemaal ervaringen delen die ons het gevoel geven dat we in de woestijn verblijven; en twijfelen over de koers van ons leven. Ook Jezus van Nazareth van wie we zeggen dat hij ons voorbeeld is, was een beproefd mens. Een gepijnigd mens. Een mens die twijfelde. Tot op het laatst. ‘Mijn God, waarom heb je me verlaten?’, zo klinkt het tegen het einde van de vastentijd. Erkennen zoals hij, dat we kwetsbaar zijn, maakt ons niet minder, maar meer menselijk. Het maakt dat we meer oog hebben voor elkaar als we geraakt worden door pijn, door lijden. Dat maakt het lijden nog niet zinvol, maar haalt er wel iets van de scherpte af, en vormt zo een begin van troost. Een begin dat vooruitwijst naar Pasen.

Presentatieviering

Op zondag 24 februari presenteerde zich de eerste communicanten en vormelingen van dit jaar aan de parochianen tijdens een informele viering rond het thema ‘Laat de kinderen tot mij komen’. Dit gebeurde traditioneel met het namenverhaal. Pastoor Boom schreef weer een verhaal waarin de betekenis van de namen was verwerkt zoals ster, licht, waarheid, leven en cadeau van God. Bij het noemen van die betekenis kwam de eerste communicant of vormeling naar voren om zijn of haar foto op het bord te hangen Tijdens de eerste bijeenkomst van beide groepen is hun naam en de betekenis uitgebreid besproken. Bij de eerste communicanten vormden alle knutsels gezamenlijk een vis. De vormelingen hingen elk een schilderijtje met ‘welcome’ op.

Wie ben ik?

Wie ben ik? Mens zijn in een vloeibaar geworden wereld

Onze wereld is vloeibaar geworden, vol onzekerheden, zonder de stabiliteit die het gewone leven vroeger karakteriseerde. In die vloeibaar geworden wereld staan mensen voor de opgave om houvast te vinden. Waar valt dat houvast te vinden? Hoe kun je vormgeven aan je identiteit? Hoe kun je antwoord geven op de vraag wie je bent? Zo’n vijftig geïnteresseerde toehoorders luisterden op 20 februari in de Lambertuskerk naar twee inleiders die vanuit heel verschillende perspectieven ingingen op die vragen. In de eerste plaats betrof dat bisschop Gerard de Korte die inging op de visie van de kerk op christelijke identiteit en de kernwaarheden die daarmee zijn gegeven. In de tweede plaats betrof dat ethicus Hans van Dartel die inging op de manier waarop moderne filosofen tegen persoonlijke identiteit aankijken. Terwijl de bisschop vooral de nadruk legde op kernelementen van het christelijk geloof zoals zich vanaf het begin van de kerk hebben ontwikkeld, beklemtoonde Van Dartel vooral de opgave waar moderne mensen voor staan, namelijk om zichzelf te ontwikkelen aan de hand van verhalen en zo een steeds duidelijker beeld te vormen over wie zij zijn. Hoe uiteenlopend ook, beide inleiders bekrachtigden allebei, zoals dagvoorzitter pastor Fons Boom aan het einde van de avond vaststelde, het belang van verhalen. En van de wijze waarop die verhalen zich doorzetten in het leven van individuele mensen. Al met al vormde de avond, getuige ook de reacties van de bezoekers, een mooi voorbeeld van Anders Kerk zijn.