Vrijwilliger van het jaar

Voorafgaande aan de nieuwjaarsborrel voor de vrijwilligers van de parochie wordt elk jaar de vrijwilliger van het jaar bekend gemaakt, als een hulde aan al die vrijwilligers die hun bijdrage aan onze kerk hebben geleverd. Deze keer viel de beurt aan de heer Charles ter Ellen. Charles is al zeer lange tijd één van de vaste organisten in de zondagsviering voor de begeleiding van de volkszang. Hij doet dit, ondanks zijn hoge leeftijd, op bijzonder fanatieke wijze en krijgt daarmee steeds de kerk vol ‘engelengezang’. Een huldiging met de paaskaars van het afgelopen jaar en bloemen voor zijn partner Tonny waren dan ook zeker op z’n plaats.

Eerste Communie en Vormsel

Voor de Eerste Communie op zondag 19 mei kunnen kinderen uit groep 4 zich aanmelden tot uiterlijk 9 januari door een e-mail te sturen aan communiewerkgroepengelen@hotmail.com.

Voor het Vormsel op zondag 26 mei is er een informatieavond op dinsdag 29 januari om 19.30 uur in de parochiezaal in de pastorie. Hiervoor graag uiterlijk 24 januari aanmelden door een e-mail te sturen aan pastor@pastorie-engelen.nl.

Warme kerstvieringen

Op kerstavond en eerste kerstdag waren er drie mooie vieringen met als thema ‘Wie ben ik? in een sfeervolle versierde Lambertuskerk. In de drukke familieviering zongen vijf kinderen samen met pastor Boom de traditionele kerstliederen voor, muzikaal begeleid door Natalia Kinzerskaya op het keyboard. Tussendoor zong Jeremy van Stroe de sterren van de hemel met onder andere Silent Night. Voor de jeugd werden de lezingen ondersteund met plaatjes op de grootbeeldtelevisie.

In de nachtmis zong het Crèvekoor vol energie en flair voor een volle kerk. Inspirerende teksten en een goed verzorgde muzikale begeleiding maakte er een viering van waar je een warm gevoel van kreeg.

Op eerste kerstdag was er in een goedbezochte viering samenzang begeleid door Charles ter Ellen op het orgel. Tussendoor speelde Diewertje Fijnvandraad enkele mooie stukken op de dwarsfluit. In deze viering deden Marjolein en Alexander van der Hart hun eerste communie. Zij wonen in Brunei, Maleisië en zijn nu hier op familiebezoek. De kinderen ware thuis goed voorbereid en lazen enkele indrukwekkende teksten voor. Moeder Diewertje was jarenlang lid van de werkgroep Peutervieringen.

Meditatiemoment

Op woensdag 12 december was het eerste meditatiemoment. Door mooie teksten, stemmige muziek, enkele stiltemomenten en een sfeervolle opstelling werd het een geslaagde, rustgevende bijeenkomst. De aanwezigen gingen met een goed gevoel naar huis.

Op woensdagavond 30 januari is er om 20.00 uur weer een meditatiemoment in de St. Lambertuskerk. Na een hele dag haasten en presteren, gunnen wij u een half uurtje rust in een prettige sfeer om echt even uit het dagritme te kunnen stappen, om even te bezinnen en met muziek en inspirerende teksten, echt tot rust te komen. Het thema van deze bijeenkomst is ‘Wie ben ik?’

We komen tot rust met stilte en muziek, met oude en nieuwe teksten. Zo sluiten we een hectische dag af en richten we ons op de nacht en de volgende dag. Het gaat dan over verleden, heden en toekomst. Weet u van harte welkom om samen even stil te staan en de tijd even stil te zetten.

Wie ben ik?

Wie ben ik? Dat is het thema dat we in de parochie St.Lambertus gekozen hebben voor de eerste periode van het jaar. ‘Wie ben ik?’ Dat is een vraag naar identiteit, een vraag naar hoe je gekend wordt: door jezelf, en door anderen. Die vraag, naar wie je bent, naar onze identiteit, is geen gemakkelijke vraag. Maar wel een vraag die ons erg bezig houdt. Er worden boekenkasten vol geschreven over de zoektocht naar onszelf, over goede methoden en manieren om meer onszelf te worden; meer samen te vallen met onszelf en zekerheid te verkrijgen over wie we zijn. Blijkbaar is er ongelooflijk veel onzekerheid over onze identiteit, over de vraag wie je bent, als modern mens. En daar is ook reden voor: in de loop van de geschiedenis heeft zich een beweging voorgedaan waarbij we ons aan de ene kant veel bewuster zijn geworden van ons individuele bestaan en de waarde ervan. Ieder modern mens is een verhaal op zich, beleeft zich in zekere zin als het centrum van de wereld. Alles, heel de geschiedenis, lijkt om zijn of haar persoon te draaien. Maar aan de andere kant zijn we onzekerder dan ooit. Zo leert de wetenschap ons dat we fundamenteel zijn overgeleverd aan economische systemen, die we zelf ontworpen hebben, maar waar we totaal geen grip op lijken te hebben. En terwijl we ons als denkende wezens tegenover en soms boven de natuur wanen, blijken we tegelijkertijd een nogal toevallig product van de evolutie te zijn, en bovendien een erg toevallig product van onze genen. Ook leert de wetenschap ons dat we leven ergens in een uithoek van een uitgestrekt heelal, waarin mogelijk ook andere werelden zijn, met andere levende wezens, die mogelijk heel sterk op ons lijken, maar misschien ook niet. En mochten we nog denken dat we ons leven in de grip hebben, dan blijken we volgens psychologen en neurologen te worden geregeerd door onbewuste krachten en bewegingen, door breinprocessen die maken dat onze beslissingen amper aan ons toe lijken te behoren. De vraag wie ben ik, krijgt zo beschouwd een nogal mager antwoord. Maar moeten we zo wel kijken? Is dat wetenschappelijk perspectief het enige dat telt, als we het hebben over de vraag Wie ik ben? Wie u bent? Wie wij zijn? Mensen leven niet alleen op grond van feiten, maar ook van verhalen. Die verhalen vertellen ons op een andere manier dan wetenschappelijke feiten wie wij zijn. Soms zeggen mensen dat je iemand goed kunt leren kennen door te kijken naar diens vrienden: zeg me, wie uw vrienden zijn, en ik zal u zeggen wie u bent. Hoe dan ook, het evangelie maakt duidelijk dat de betekenis van een mens, niet gezocht moet worden in een blik naar binnen, maar vooral in een blik naar buiten. Wat anderen over jou zeggen, zegt veel meer over wie jij bent, dan wat jij er zelf over zegt. Dat bevestigt een ander idee uit onze geloofstraditie namelijk, dat de betekenis van een mens afgelezen kan worden aan zijn handelen tegenover anderen: de mate waarin jij anderen bevestigt in wie ze zijn, maakt dat jij een betekenis krijgt die groter is dan jijzelf. De werkelijke betekenis van jouw bestaan ligt dus niet diep verborgen in jou zelf, maar in de betekenis die jij draagt voor anderen. De weerspiegeling in de ogen van anderen maakt duidelijk wie jij bent. In hun verhalen word jij meer en meer jezelf. Daarbij dien je je vooral niet af te laten leiden door allerlei machtsfantasieën. Die leiden maar tot vreemde opvattingen over de beheersing van het leven van anderen. Wat voor een armzalig, beklagenswaardig perspectief op het leven moet dat zijn, als je het licht in de ogen van een ander niet langer kunt verdragen. Wie echt mens wil zijn, zoekt niet naar macht, maar ziet om naar de ander. Wie echt mens wil zijn, wil zich laten raken door het evangelie. In al degenen die in hun kwetsbaarheid een appel op ons doen, wordt zichtbaar hoe wij bedoeld zijn. Als een beetje licht voor elkaar. Als een flonkering in het donker. Niet meer, niet minder.

Trots op kleine maar mooie parochie

Op de eerste zondag van het nieuwe jaar is het traditie dat de vicevoorzitter van het kerkbestuur, de heer Denis Dartee, de parochianen toespreekt met, behalve de goede wensen, ook een terugblik op het afgelopen jaar. Hij is trots op al het vrijwilligerswerk wat er gebeurd in de parochie. Soms zichtbaar, maar meestal achter de schermen en vaak niet de leukste klusjes. Ook is hij trots op hoe lokale ondernemers gratis of tegen kostprijs hun diensten leveren en dit vaak samen met onze vrijwilligers uitvoeren. We willen op een eigentijdse manier parochie zijn. Compliment dat de vrijwilligers daarin zo flexibel meegaan. De parochie doet ook allerlei nieuwe dingen. Hiervoor is het noodzaak om enkele nieuwe krachten te vinden. Ook hebben we afgelopen jaar afscheid moeten nemen van enkele zeer trouwe helpers. Daarom is alle nieuwe hulp zeer welkom. We zijn een kleine, maar wel een heel mooie parochie.