| Onlangs kregen we een uitnodiging voor een gouden bruiloft; we waren daar erg vereerd mee. Natuurlijk hebben we meteen in de agenda gekeken, of er geen andere dringende afspraken stonden en toen dat niet het geval was, hebben we een mailtje gestuurd aan het bruidspaar, dat we het heel fijn vonden om het feest mee te maken. En we komen zeker, tenzij bv corona roet in het eten gooit. Zo hoort het toch……nietwaar? En we weten, dat de feestelingen een wijnkelder hebben, dus een mooie fles wijn hebben al gekocht. De koning in de parabel zal daar ook vanuit zijn gegaan, maar kwam dus in het verhaal van Jesus bedrogen uit. Voor de duidelijkheid: in de Bijbel wordt vaak het beeld gebruikt van God, die met zijn uitverkoren Volk is getrouwd. God JHWH is de bruidegom, het volk van Israël zijn bruid. Dat het Joodse Volk niet altijd trouw is, daarvan kent u ook de nodige verhalen. De profeten als Jesaja en Jeremia getuigen daarvan. Ditmaal vertelt Jesus in een gelijkenis over deze ontrouw. Het feest wordt een drama, omdat genodigden niet komen opdagen. En de genodigden zijn in de ogen van Jesus, de Joden die zich voorop laten staan met hun geloof, hun wetten en hun uiterlijk, met name de Farizeeën en Schriftgeleerden. Juist degenen, die zeggen dat God op hen kan rekenen en die het voorbeeld willen geven in vroomheid en naleven van de TORA, juist die laten het afweten. En God (hier in het verhaal de Koning) is dan ook teleurgesteld in zijn Volk. Ze hebben het te druk met zichzelf en geen tijd voor God en de Blijde Boodschap, die Jesus verkondigt. De koning laat het er niet bij zitten: hij wil dat het feest doorgaat en vandaar de uitnodiging om op alle kruispunten mensen uit te nodiging. Lees: Jesus ziet, dat de Schriftgeleerden en Farizeeën doof zijn voor zijn boodschap en wondertekenen, maar dat gewone mensen, vaak aan de raad van de samenleving en soms ook niet-Jood wel in Hem geloven. Denk aan de Samaritaanse vrouw, de Romeinse honderdman, de blindgeborene, de Tollenaar => Zacheus in de boom etc. Zij staan open voor Jesus als de Messias. De gelijkenis kent nog een bloedige wending, want de gekozen, maar niet opkomendagen bruiloftsgasten vergrijpen zich aan de dienaren van de Koning, en er is sprake van mishandeling en dood. Een duidelijke verwijzing naar de kruisdood van Jesus, maar ook vervolging van de eerste christenen. En de Koning die in woede ontsteekt, stuurt zijn troepen en steekt de stad in brand. De apostel Matteüs schrijft dit na de verwoesting van de tempel in Jerusalem. U ziet de dubbele laag in deze Evangelietekst. Nu zijn u en ik de bruiloftsgasten in 2026. Wij worden uitgenodigd en wij zijn hier ook, bij de maaltijd des Heren of een verwijzing ervan (WoCo), maar wat doen we ermee? Het is mooi om ons geloof hier te beleven en samen te bidden en te zingen, maar verder…….Van het leven een feest maken betekent de handen ineen slaan. Elkaar ontmoeten na de kerkdienst, omzien naar elkaar op straat en elders, elkaar inspireren en bemoedigen, klaarstaan ook als het leven geen feest is en tegenslag, ziekte en dood in onze omgeving toeslaat. Ons inzetten voor vrede, in het klein en wellicht in het groot via stemmen, demonstratie, Amnesty International, Pax Christi etc. De koning, God dus, vraagt dat iedereen zich inzet en zich klaarmaakt voor het bruiloftsmaal. Kennelijk heeft de man die niet gekleed is in bruiloftskleding daar geen boodschap aan. Zijn vonnis is nogal rigoureus: hij wordt buitengeworpen in de duisternis. Mocht ik in spijkerbroek en floddertrui komen op de gouden bruiloft dan hoop ik niet dat mij hetzelfde overkomt. Maar…..zover laat ik het niet komen. De strekking van de parabel is duidelijk: je moet iets doen voor het feestmaal. Je neemt als bruiloftsgast ook iets mee: een cadeaubon, een fles wijn of wat dan ook. God vraagt van mij om mijn inzet: tijd vrij maken voor Hem en met zijn hulp het leven en de wereld tot iets moois te maken. Laat het niet afweten, vlucht niet in een drukke agenda, maar maak ook tijd vrij voor elkaar. (ook bij koffiedrinken in de kerk gaat het niet om de koffie, hoewel de smaak heel belangrijk is, maar om de ontmoeting, het delen van het wel en wee en mogelijk over de inhoud van het Evangelie) Dat het feest van het leven in het water kan vallen, vertelt het volgende verhaal: Een stel wilde trouwen en de ouders wilden er een groot feest van maken. De tijden waren moeilijk en daarom dachten ze, dat het hele dorp wel een opsteker kon gebruiken en ze nodigden iedereen uit. De afspraak was wel, dat elke gast een fles rosé zou meebrengen. Dan zou het feest zeker een groot succes worden. Bij de ingang van de feestzaal stond een groot wijnvat, waarin ieder zijn/haar fles wijn in kon leeg gieten en zo zouden ze samen drinken van elkaars wijn. Maar toen de kelners de wijn wilden uitschenken, merkte ze tot hun schrik, dat er slechts water uit het vat kwam. Iedereen had gedacht: 1 fles water tussen al die wijn, dat proeft niemand. Allemaal hadden ze willen profiteren van wat anderen meebrachten, zonder zelf iets bij te dragen! En zo viel het feest in het water. (Arabisch verhaal, uit Warme Woorden van Kolet Janssen, uitgeverij Averbode , 2002) Een mooi verhaal. Laten we ervoor zorgen, dat ons geloof niet verwatert! |