Preek van de week

Overweging zondag 17 maart 2019 in Bokhoven

Top-ervaring

Afgelopen week was ik bij een bijeenkomst rond de organisatie van een bepaald evenement. Heel wat getallen en tijdstippen werden er genoemd. En ergens, op een gegeven moment, kwam er verandering in het gesprek. Niet aan te wijzen of terug te halen, later. Het gesprek ging de diepte in en we spraken over het lijden van mensen, het niet kunnen omgaan met medemensen die goed doen. Zo zou het altijd moeten gaan, dacht ik toen. Alles leek even op zijn plaats te vallen. Zo is het leven bedoeld, laten we het zo houden. Je hebt dat ook wel eens als je een strand- of boswandeling maakt. De hoge golven of de reusachtige bomen maken je stil. Je voelt je kleinheid. Je lijkt maar een nietig schepsel. En toch voel je je één met die natuur, een wezenlijk onderdeel. Je denkt na over het leven, de zin en de onzin daarvan. Zo zou het altijd moeten zijn. Alles leek even op zijn plaats te vallen. Zo is het leven bedoeld, laten we het zo houden. Petrus, Jezus’ weerbartige leerling, maakt ook zo’n top-ervaring mee. Jezus op de berg, stralend in helder licht. Met Elia en Mozes aan zijn zijden. Dat ervaart Petrus als een moment op te bewaren, om vast te houden. Hij wil zelfs drie tenten bouwen, zodat het allemaal kan blijven duren. Maar op het moment dat hij dat voorstelde, was de ervaring ook al weer weg. Zulke momenten kunnen we ook niet vasthouden. Ze worden ons gegeven. Wat maakt deze ervaring van de drie leerlingen nu tot zo’n top-ervaring, zo’n godsmoment? Het lijkt mij dat we dan moeten kijken naar de personen die een hoofdrol spelen. Op de eerste plaats is dat Jezus zelf, het kwetsbare leven van alledag. Hij verschijnt in helderwitte kleren en is in gesprek met de andere twee mensen. Dat zijn Mozes en Elia. Mozes is de wetgever, hij gaf de tien woorden aan zijn volk op weg naar het beloofde land. Mozes probeerde een leefregel te geven die nodig was, die het leven structuur geven. Zonder wetten wordt het een chaos, weet niemand meer waar hij aan toe is. Elia is de profeet, de traditie, het historisch gezicht in de samenleving. En het mooie is dat deze drie in gesprek zijn. Niemand heeft vooraf gelijk. Eerst moet er over gesproken worden. De wet heeft niet het laatste woord; de traditie niet, het leven ook niet. Uiteindelijk heeft God het laatste woord. En dat laatste woord wordt in dialoog gevormd en gewogen. En het is een vloeibaar woord, want als we het willen vasthouden, glipt het al uit onze handen. En op het laatst zien we hetzelfde gebeuren als toen Jezus gedoopt werd. God zelf komt om te spreken. Om te zeggen dat Jezus zijn zoon is, zijn welbeminde, zijn uitverkorene. En hij zegt: Luister naar hem. Dat zegt hij helemaal aan het eind, daar waar het gesprek is geweest, het gesprek met de wet en de traditie en het leven zelf. En als alle drie mooi samenvallen, wat ooit wel eens gebeurt, dan spreken we van zo’n godsmoment. Zo’n moment gaat dieper dan het gesprek aan tafel, of toch niet. Soms even proef je dat het die kant opgaat. Soms, heel soms verandert het gewone tafelgesprek tot een godsmoment als er harmonie is, als er empatie in het spel is. Als er geloof, hoop en liefde bij komt kijken. Het gewone kan zo maar ombuigen tot iets moois en samenhangend, tot harmonie en eenheid. Ooit zat ik ’s avonds laat op een bankje aan het rand van de duinen. Ik keek over de zee heen. Gigantisch donker was het. Niets kon je zien. Nog geen hand voor ogen. En toen, toen ik mijn ogen richtte op de hemel, zag ik ze: duizenden sterren, stralend aan de hemel. Zo talrijk, zo veel, ontelbaar. Dat was voor mij zo’n moment dat alles even was zoals het bedoeld is. Wellicht heeft Abram iets dergelijke ervaren en hoorde hij God spreken over zijn nakomelingen. Godsmomenten zijn er, je moet ze alleen weten te zien, weten te horen. Soms zijn ze er, zomaar uit het niets, zomaar waar je het niet verwacht. Je moet er voor open staan, met al je zintuigen, met al je hoop en geloof. In liefde zullen zulke momenten groeien en vermenigvuldigen. Aan ons de vraag of wij zulke momenten ervaren, soms, even.

Pastor A.Boom  o.praem.