Preek van de week

Overweging zondag 16 juni 2019, Drie-eenheid.                                               Het is een veel besproken onderwerp bij verjaardagen, op vakanties, in huwelijken, op het werk en in de sportclub. We spreken er vaak over als het gaat over wat mannen kunnen en wat vrouwen kunnen. En ik hoor dan regelmatig dat vrouwen meer dingen tegelijk zouden kunnen doen. Zogenaamd multi-tasking. Ik ben niet generaliserend aangelegd, dus vind het wat ver gaan om alle vrouwen en alle mannen van eenzelfde eigenschap te voorzien. Als man vraag ik me dan ook meteen af of het wel ergens voor nodig is, dat multi-tasken, het opstapelen van activiteiten. En dan hoor ik mijn zussen en vriendinnen dat het toch wel noodzakelijk is, als je twee jengelende kinderen op de fiets moet helpen op weg naar school, waar ze meteen aan de slag gaan als leesmoeder en knutseljuf. Wat heeft dat nu met het feest van Drie-eenheid te maken? Misschien wel niks en blijft het een hoogst theologisch feest, waarbij geredeneerd moet worden om te komen tot een begrijpelijk geheel. Misschien komen we bij het spreken over die Multi-tasking tot een kern van het feest. Drie-eenheid: God is één, en drie. Het zou ook zomaar iets wiskundigs kunnen zijn. Maar goed, God is één, als schepper van deze werkelijkheid, als de basis van ons leven, als liefde, als inspirator, als enthousiasme om het leven te leven. Zo is onze God één. God is drie, als concrete zin van ons bestaan, als de liefde tussen mensen en als de geest die waait waarheen hij wil. We komen dan uit bij de aloude termen: God is Vader, Zoon en Heilige Geest. God is vader, een beeld dat voor bijna iedereen iets oproept. Een vader is de beschermheer als je klein bent, hij neemt het voor je op als je ruzie hebt, hij leert je iets te doen, hij gaat samen met je op pad door het leven. Een ouder is vergevingsgezind als je het te bont hebt gemaakt. Een ouder ziet er op toe dat je geen gekke dingen doet. Maar een ouder kijkt ook of je zelfstandig wordt, een eigen verantwoordelijkheid kunt dragen. Een ouder laat groeien wat in jou nog verborgen ligt. God is zoon, ook dat beeld kennen we allemaal. Vanuit schilderijen, plaatjes in boeken, spelers op de televisie en in films. Een zoon, en daarmee ook een dochter, een kind van God. Een kind groeit van afhankelijkheid naar onafhankelijkheid. Het groeit met vallen en opstaan. Een kind, zeker op latere leeftijd, verzet zich tegen de ouders. Een kind kijkt op naar zijn ouders, als grote voorbeelden. Een kind is kind met de anderen, medemens, naaste. En in die zin zien we de kinderen in liefde groeien. Liefde als basis voor het leven. Jezus als ultieme zoon van God. God is geest, dat is een moeilijker beeld. Maar we hebben pas Pinksteren gevierd. We hoorden toen dat de leerlingen weer enthousiast raakten over het verhaal van Jezus. Dat werd bewerkstelligd door de geest van God, de geest van Jezus. De Geest is daar waar iets nieuws begint, als basis. De geest is daar waar wij opnieuw begeesterd moeten worden, enthousiast, vurig. Daarom de vlammen en de duif, als verbeeldingen van de geest. Zo hebben we gezien dat God één is als schepper, als begin, als vuur dat ons aansteekt. En we hebben gezien dat God drie is, als vader, als zoon en als geest. Dat is een van de kernen van ons geloof. In ons kruisteken, zo snel gemaakt, zeggen we dat we dat als kern van ons geloof zien: God in al zijn eenheid en God in de drie gedaanten van vader, zoon en geest. Als we dat nu vertalen naar ons, in deze tijd, in deze cultuur; hoe ziet het er dan uit? Ik denk dat ook wij als uit één stuk leven. Je bent helemaal jij, niets gaat er van af, niets komt er bij. We zijn altijd, wie we ten diepste al zijn bij ons ontstaan. En toch zijn we anders na twintig, dertig, veertig, … jaar leven. We groeien in uiterlijkheid, we groeien in karakter, we groeien naar onafhankelijkheid en volwassenheid. De natuur van de mens, de schepping van de mens, de geboorte van de mens: dat alles dragen we met ons mee. Vanuit die natuur groeien wij. De schepping zoals we die kennen, wordt gedragen door God. Hij is schepper, Hij is de geest over de wateren, Hij is de mens van liefde. Zo worden wij mens, de mens die we al zijn, de mens die zal uitgroeien. Het gaat dus verder dan Multi-tasking, waar zaen naast elkaar blijven bestaan. Hier gaat het om zaken die in en vanwege elkaar bestaan. De vraag is wel: zijn wij mensen uit één stuk? Zien we de verschillen met toen en toekomst? Pastor A. Boom o.praem.