Preek van de week

Overweging zondag 17 juni 2018, rijk van God

Je kunt iets nieuws aankondigen met een spectaculaire gebeurtenis. Een handdruk die over de hele wereld op de televisie wordt uitgezonden, door alle kranten belicht en besproken. Een simpele handdruk met grote gevolgen, maar ook groots aangekondigd. Zo kun je op verschillende manieren iets aankondigen. Een start maken. Bijvoorbeeld door een grote show bij de presentatie van een goed doel. Of een vuurwerkshow aan het begin van een nieuw jaar. Of, op wat bescheidener manier met een druk op de knop, het doorknippen van een lint, het weghalen van een verhullend doek over een schilderij.

Maar daarvoor ligt al een hele weg van voorbereiding. Het begint bij een idee van iemand, dat wordt besproken en georganiseerd. Er worden steeds meer mensen bij betrokken. En dan komt de tijd dat het wereldkundig gemaakt moet worden. Pas daarna kan er op speciale wijze aandacht gegeven worden aan dat nieuwe. Voor dat de handdruk van deze week gegeven werd, was er al heel wat gesproken. Die handdruk was een markeringsmoment om het geheel van gesprekken te ondersteunen.

In onze parochie is er de laatste maanden ook gesproken over iets nieuws. Het begin met een brainstorming van kerkbestuur en pastoraatsgroep. Daaruit vloeiden verschillende ideeën en activiteiten. In dat kader kunnen we het maandelijks koffiedrinken noemen en ook de orgelconcerten op ons nieuwe orgel. Maar er ontstonden ook nieuwe ideeën omtrent de vraag wat een geloofsgemeenschap zou kunnen betekenen voor mensen. De bezoekgroep werd in het centrum geplaatst. Aan de hand van het kerkelijk jaar en de menselijke levensvragen, is er nu een plan om activiteiten te organiseren waarmee we bekendheid en vertrouwdheid kunnen geven aan onze geloofsgemeenschap. Op een of andere manier zullen we ook daarin een startmoment kiezen.

In het evangelieverhaal van vandaag zien we datzelfde, maar dan in een vergelijking geplaatst. Het gaat hier over het Rijk van God, iets dat voor Jezus heel belangrijk is, de basis van zijn en ons geloof. Dat idee moet vorm krijgen, steeds verder uitgewerkt worden. Maar het is moeilijk om daar woorden voor te vinden. Daarom vertelt Jezus erover via vergelijkingen. Dan blijft het beter hangen bij mensen. Het heeft dan te maken met de alledaagse werkelijkheid. Het heeft met God te maken, maar ook en juist met mensen zoals jij en ik.

En Jezus vergelijkt het Rijk van God met de groei van een mosterdzaadje. Het kleinste zaad dat men toen kende. Nauwelijks zichtbaar. Als je het plant ben je het meteen kwijt in de grond. Maar als het eenmaal gezaaid is en groter wordt, dan groeit het uit tot een grote boom, zo groot dat vogels er in kunnen nestelen. Het allerkleinste zaadje groeit en groeit, wonderlijk dat dat zo gebeurt.

Die manier van groeien is nu te vergelijken et de groei van het Rijk van God. Het begint heel klein, nauwelijks zichtbaar. Je zaait het en dan is het maar afwachten wat er gebeurt. En dan, wonder boven wonder, komt er iets groens boven de grond uit. Dan is het zichtbaar en kunnen we er iets mee doen. Water geven, mesten, koesteren.

Met het rijk van God is het ook zo. De vraag is echter hoe ver ons mosterdzaadje al gegroeid is. Is het nog een klein zaadje, onzichtbaar in de grond, maar klaar om te groeien? Of is het bij ons al een flinke plant die zal uitgroeien tot een grote boom. De meesten onder ons zullen zeggen: ons geloof is nog als een mosterdzaadje zo klein. En telkens als wij bidden, vragen wij om groeikracht van ons geloof.

Die groei is er als we ons inzetten voor onze naaste, als we mensen die blind zijn voor de werkelijkheid weer zicht geven op hun omgeving. Als we mensen die lamgeslagen zijn, weer bewegingskracht geven. Als we mensen die doof zijn voor de nood van een ander, weer laten luisteren naar de roep van de ander. Ons rijk van God, ons geloof, onze hoop en onze liefde zijn daarbij de dragende steunpilaren.

Ons markeringsmoment is dan niet een grote show, een uitzending op de tv of een popconcert bij aanvang. Nee, ons markeringsmoment is daar waar wij zelf ervaren dat we een ander gelukkig hebben gemaakt. Dat we aandacht hadden voor de nood van een ander. Ons markeringsmoment is eerder een telefoontje of een kaartje, een bloemetje of een aangeboden reisje.

Aan ons de vraag of wij die markeringsmomenten ook ervaren.

pastor Fons Boom o.praem.